Jiye Bhutto

 

Benazir Bhutto: 1953- 2007

Κι ενώ η δημοσιογραφική φρενίτιδα οργίαζε εψές στα τηλεοπτικά κανάλια - όλα όμως - προκειμένου να αποκαλυφθεί τι περιέχει η “ροζ” κασέτα του Ζαχόπουλου, ποιός δημοσιογράφος την παρέδωσε στο Μαξίμου, γιατί το Μαξίμου την έδωσε στον Εισαγγελέα και όχι στην Αστυνομία, πόσο καιρό την είχε στην κατοχή του ο Πρωθυπουργός για να την “εμπεδώσει” πριν την παραδώσει στον Εισαγγελέα, “πώς αποδεικνύεται ότι έλυνε και έδενε η συνεργάτιδα του Ζαχόπουλου μέσα στο Υπουργείο Πολιτισμού, σύμφωνα με σούπερ-έγγραφο ντοκουμέντο” (το βιογραφικό που η ίδια υποβάλλει δεξιά κι αριστερά δηλαδή…!!!)”, κλπ κλπ, κάποια στιγμή και μετά από κανένα καταιγιστικό 40λεπτο άχρηστων ακόμα πληροφοριών, αμέσως πριν την αθλητική επικαιρότητα και την πρόγνωση του αυριανού καιρού κάπου μέσα στο χαμό αναφέρθηκε (!!!) ότι η πρώην Πρωθυπουργός του Πακιστάν, Μπεναζίρ Μπούτο, δολοφονήθηκε!!!! Το ατυχές γεγονός συνέβη κατά τη διενέργεια πυροβολισμών και κατόπιν βομβιστικής επίθεσης αυτοκτονίας (είναι και της μόδας τελευταία αυτή η αυτοχειρία στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, έτσι βρήκαν και το συνδετικό στοιχείο με την πρότερη θεματολογία… γιατί αλλιώς στα αζήτητα θα τη ρίχναν την είδηση …) τη στιγμή που η πρώην Πρωθυπουργός επιβιβαζόταν στο όχημα της επιστροφής μετά από μία καθόλα επιτυχημένη προεκλογική συγκέντρωση, εν όψει των εκλογών του Ιανουαρίου 2008.

“The forces of moderation and democracy must, and will, prevail against extremism and dictatorship. I will not be intimidated. I will step out on the tarmac in Karachi not to complete a journey, but to begin one. Despite threats of death, I will not acquiesce to tyranny, but rather lead the fight against it.”

Η Μπεναζίρ Μπούτο ήταν μία γυναίκα σύμβολο. Δε θα αναλύσω τις πολιτικές της επιλογές ούτε την πορεία της στον Πρωθυπουργικό θώκο του Πακιστάν, άλλωστε κατηγορήθηκε δις για διαφθορά και για συνεργασία με τις αμερικανικές αρχές. Who am I to judge? Σε κάθε περίπτωση, η ηγέτιδα Μπούτο ήταν μία γυναικεία παρουσία σ’ ένα αυστηρά ισλαμικό και φονταμεταλιστικό περιβάλλον, κατά την αδαή εκτίμησή μου, πνοή εκσυγχρονισμού για μία τόσο βασανισμένη χώρα. Παράλληλα ήταν μία γυναίκα που από μικρή μεγάλωνε πιεσμένη από τις απαιτήσεις του περιβάλλοντός της, με όνομα βαρύ σαν ιστορία (που λέει κι ο αοιδός) και που από μικρή ηλικία βίωσε καταστάσεις περιορισμού των ελευθεριών της (κατ’οίκον περιορισμοί, εξορίες, αυτοεξορίες) τόσο ως νεαρή γυναίκα όσο και ως διάδοχος αποπεμφθέντα Πρωθυπουργού. Κατά την προεκλογική της εκστρατεία υποσχόταν βελτίωση των κοινωνικών όρων διαβίωσης για τις γυναίκες. Ίσως η μόνη που τόλμησε να θίξει τέτοιου είδους θέμα. Ίσως μία μεγάλη ευκαιρία να χάθηκε για πάντα…

Η πολιτική της θέση απέναντι στους Ταλιμπάν ήταν ακόμα ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα γύρω από το όνομά της. Αρχικά τους υποστήριζε, όντας Πρωθυπουργός, στέλνοντας οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στο Αφγανιστάν, αργότερα καταδίκαζε τις εξτρεμιστικές τους ενέργειες… Ίσως και γι’αυτό κατηγορήθηκε ότι “πουλήθηκε” στους Αμερικανούς… ίσως γι’αυτό και η Αλ Κάιντα ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία της… Δεν ξέρω, πάντως πες με γυναίκα, πες με συναισθηματική, αυτή η μορφή με καθήλωνε ανέκαθεν.

Ένα είναι σίγουρο: Μία μικρή ελπίδα έσβησε για το Πακιστάν και μαζί μ’αυτήν και 22 εντελώς αθώοι άνθρωποι που απλώς παρευρθηκαν στη συγκέντρωση της Μπούτο.

“I don’t fear death…I don’t think it can happen unless God wants it to happen because so many people have tried to kill me”

Η ιστορία θα κρίνει την ιστορία… Πάντως, δεν αμφισβητεί κανείς ότι η “ιστορία” αξίζει μία καλύτερη θέση στα εγχώρια δελτία ειδήσεων, έτσι;;;

ΥΓ Χρόνια πολλά σας είπα????

 

Ma forme et mon fond…

 

Συγχωρήστε μου την απουσία… Την επομένη της τελευταίας μου ανάρτησης, μου συνέβη κάτι πρωτόγνωρο. Δεν περίμενα να αντιδράσω με αποχή από το αγαπητό μου ημερολόγιο… ήταν εντελώς αυθόρμητο, εγκύπτω σεαυτόν. Από τότε τηρώ άλλο, δεύτερο, χάρτινο που το βλέπω μόνο εγώ, με δεδομένη ημερομηνία λήξης.

Συγχωρήστε μου την απουσία, από τότε αφουγκράζομαι τον εαυτό μου, τα συναισθήματά μου, τις αντοχές μου, τις εξελίξεις μέσα μου, ενδοσκοπώ κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Μόλις νιώσω έτοιμη (και πιο ενεργητική) θα επιστρέψω. Είμαι καλά, είμαι πάρα πολύ καλά,

αυτό μόνο… προς το παρόν

 

Ακούμε La forme et le fond από Karen Ann

 

Blog Action Day!!!

 

Σκεφτόμουν τόσες μέρες που έχω κατεβάσει το banner, τι από όλα θα ταίριαζε να γράψω σήμερα για το περιβάλλον; Από τις σκοτούρες μου με έβγαλε το περασμένο Σάββοτο, ιερή μέρα: “Σήμερα αποφάσισα να κάνω cocooning, γι’αυτό αγαπώ το Σάββατο, όσο ακόμα δεν έχω παιδιά είναι ιδανικό για cocooning. Ξυπνάω αργούτσικα, έχω την τηλεόραση όοοολη για την πάρτη μου και όλες τις σαχλές σειρές του Σαββάτου, διαβάζω, παραγγέλνω κινέζικο για να τρατάρω τον εαυτό μου και γενικώς βουλιάζω στη γαλήνη μου… Έτσι μου έσκασε να παρακολουθήσω ένα cartoon στη ΝΕΤ του Disney, μία ταινία με τον τίτλο “Dinosaur”. Κόλλησα, την παρακολούθησα μέχρι τέλους. Καλά, είμαι και λίγο μπέμπα με τα καρτούν, σχεδόν όλα μου αρέσουν, αλλά αυτό είναι το θέμα ενός άλλου ποστ.

Παρακολουθώντας το άρχισα να θυμάμαι όλα αυτά που μάθαμε στο σχολείο για τους δεινόσαυρους, τα προϊστορικά ζώα που εξελίχθηκαν μέσα από πολλούς αιώνες, αναπτύχθηκαν, βίωσαν πάνω στη γη για 160 εκατομμύρια χρόνια… (!!!!!). Πω πω, πόσο γριούλα είναι αυτή η Γη?? Μετράμε τα χρόνια της με τις μεταΧρστόν μανιέρες και παραμυθιαζόμαστε ότι όλη της η ζωή είναι τα 2.007 χρόνια μ.Χ. άντε και κάτιτις π.Χ. Απεμπολούμε το γεγονός ότι η Γη υπάρχει, και μάλιστα όπως σήμερα την ξέρουμε (οκ, χωρίς τη μόλυνση φυσικά), όχι στην hot-lava αρχική μορφή της δημιουργίας της αλλά, με το πράσινό της, με τα βουνά και τα λαγκάδια, τις λίμνες, τις θάλασσες (ίσως με μία και μόνη συμπαγή ήπειρο)…

“None of us knows what changes, big or small, lie ahead. One thing is certain - our journey’s not over. We can only hope that in some small way our time here will be remembered.”

Βλέποντας τις περιπέτειες των ηρώων που αντιμετωπίζουν τις φυσικές καταστροφές και τις μεγάλες αλλαγές στις συνθήκες διαβίωσής τους, έχοντας στο νου ότι ακόμα κι αν τελικά βρήκαν έναν παραδεισένιο τόπο να συνεχίσουν να ζουν, οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν βίαια από την υπερθέρμανση του πλανήτη*, άρχισα να σκέφτομαι (ναι το κάνω κι αυτό που και που, πού η έκπληξις???): Σκέφτηκα πράγματα που δεν είχα συνειρμικά σκεφτεί παλαιότερα. Πώς αυτά τα πλάσματα, τα σκληρόπετσα, τα προσαρμόσιμα λόγω της φύσης τους σε μεγάλες αλλαγές συνθηκών διαβίωσης, τελικά εξαφανίστηκαν μαζικά και διαπαντός. Φρίκη! Λες κι ο πλανήτης καταστράφηκε ολοσχερώς και ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες του… ΑΡΑ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ!! Δεν αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας, η υπερθέρμανση είναι καταστροφική και αν δεν πάρουμε μαζικά μέτρα είναι μονόδρομος. Κανείς δεν ξέρει γιατί η γη υπερθερμάνθηκε την εποχή των δεινοσαύρων, μιλώ για κάποια τελολογική και ίσως υπερφυσική εξήγηση. Πάντως σήμερα υπάρχει λόγος: επειδή εμείς την καταχρώμαστε και την καταστρέφουμε επίσης μαζικά, την απομυζούμε, η Γη αμύνεται, προσπαθεί να περισωθεί αλλά η άμυνα αυτή είναι βίαιη και αντιμετωπίζεται ως τιμωρία. Ποιός ξέρει, δε θα μάθουμε ποτέ για τους δεινόσαυρους, όμως εμάς μάλλον μας αξίζει.”

DO SOMETHING PEOPLE!!!

 

*Κατά μία θεωρία.

 

Σαν σήμερα πριν 33 χρόνια…

 

10 Οκτωβρίου:

 

Εορτάζουν: Ευλάμπιος και Ευλαμπία (Μεγάλη η χάρη των Οσίων)
Παγκόσμια Μέρα: Ψυχικής Υγείας (αμφιβάλλει τις???),
Μείωσης των Φυσικών Καταστροφών (άντε να δούμε),
κατά της Θανατικής Ποινής (εμ, τι πασιφιστές είμεθα)

Γεννήσεις:
1813: Giuzeppe Verdi
1913:Claude Simon
1930: Harold Pinter

1974: Dale Earnhardt Jr,  Γνωστός Άγνωστος et moi-même (δοξάστε με, δοξάστε με, στα χέρια σας πετάξτε με…)

Από εδώ κι εμπρός και για ένα ολόκληρο έτος, οι ως άνω τελευταίοι αναφερθέντες θα έχουν την ηλικία που είχε ο Χριστός όταν σταυρώθηκε… Συμπέρασμα; Χμ!!!

Δε σταματώ να χαμογελώ  

 

Ζητείται ελπίς…

Σπίτι χωρίς ΔΕΗ - πετρέλαιο (Τα Νέα 2 Οκτωβρίου 2007)

Στο Παλαιό Φάληρο εγκαινιάζεται το πρώτο «πράσινο» κτίριο στην Ελλάδα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χρήστος Μανωλάς

 

«Τo κτίριο που βρίσκεται στην οδό Χαρίτων 31, στο Παλαιό Φάληρο, εξωτερικά δεν διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα κτίρια της περιοχής. Ωστόσο είναι ένα ενεργειακά αυτόνομο κτίριο, το μοναδικό στην Ελλάδα και από τα λίγα στην Ευρώπη. Δεν έχει καμία ανάγκη το δίκτυο ηλεκτρισμού της ΔΕΗ, δεν χρειάζεται φυσικό αέριο, δεν διαθέτει χώρο αποθήκευσης πετρελαίου για θέρμανση».
O κ. Ηλίας Νομικός είναι ενθουσιασμένος με τον «Προμηθέα Πυρφόρο»- έτσι έχει ονομαστεί το πενταώροφο κτίριο των 600 τετραγωνικών μέτρων. Είναι ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας μελέτης και εκμετάλλευσης συστημάτων εξοικονόμησης ενέργειας που ανέλαβε τη χρηματοδότηση του πειράματος και στην οποία ανήκει το «πράσινο» κτίριο. «Κατασκευάσαμε το πρώτο κτίριο στην Ελλάδα που είναι πραγματικά οικολογικό. Εξοικονομεί ενέργεια, δεν παράγει ρύπους, προσφέρει ιδανικές θερμοκρασιακές συνθήκες στους εργαζομένους και τους ενοίκους του. Διαθέτει ακόμα και έναν ωραίο κήπο», αναφέρει ο δρ Βασίλης Μπελεσιώτης, προϊστάμενος του Εργαστηρίου Ηλιακής Ενέργειας του Δημόκριτου.

«Προμηθεύς Πυρφόρος»
Για την κατασκευή του κτιρίου συνεργάστηκαν επιστήμονες τριών ιδρυμάτων- του Εργαστηρίου Ηλιακών και Άλλων Ενεργειακών Συστημάτων του «Δημόκριτου», του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου και του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. «Ολόκληρο το οίκημα είναι ένα πείραμα. Δοκιμάσαμε τα αποτελέσματα της αιχμής της τεχνολογίας. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε το κόστος κατασκευής του αφού ενεπλάκησαν πολλοί φορείς σε διαφορετικά αντικείμενα», επισημαίνει ο κ. Νομικός. «Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι η ενεργειακή του απόδοση. Ο «Προμηθεύς Πυρφόρος» καλύπτει αυτή τη στιγμή το 95% των αναγκών του σε ενέργεια. Σύντομα, με τη βοήθεια και των φωτοβολταϊκών συστημάτων, θα καλύπτει το 100%», αναφέρει.

Ηλιακός κλιματισμός
Στην ταράτσα του κτιρίου είναι εγκατεστημένο το σύστημα ηλιακού κλιματισμού. Οι ηλιακοί συλλέκτες- «η τοποθέτηση των οποίων στις ταράτσες εξακολουθεί και παραμένει προβληματική αφού δεν υπάρχει ακόμα νομοθετική ρύθμιση που να την επιτρέπει στην Αθήνα», επισημαίνει ο κ. Νομικός- παρέχουν ζεστό νερό, θερμοκρασίας 70- 75 βαθμών Κελσίου, σε ειδικούς αποθηκευτικούς χώρους στο υπόγειο, κάτω από τον κήπο. Το ζεστό νερό χρησιμοποιείται ως πηγή ενέργειας, για να λειτουργήσει ο κλιματισμός, αντικαθιστώντας την ηλεκτρική ενέργεια.
Όπως αναφέρουν οι επιστήμονες «το ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο είναι ότι με τον ηλιακό κλιματισμό, όταν έχουμε τις μεγαλύτερες απαιτήσεις ψύξης- τις μεσημεριανές ώρες δηλαδή των ημερών με μεγάλη ηλιοφάνεια και ζέστη- τότε έχουμε και τον περισσότερο ήλιο και το σύστημα δουλεύει με τον πιο αποδοτικό τρόπο!». Αναφέρουν δε ως παράδειγμα τις ημέρες των μεγάλων καλοκαιρινών καυσώνων. «Χρησιμοποιούσαμε τον καυτό ήλιο για να έχουμε δροσιά», λένε.
Ο ηλιακός κλιματισμός βρίσκεται στα πρώτα του βήματα σε όλη την Ευρώπη. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας υπάρχουν μόλις 53 αντίστοιχες εγκαταστάσεις στη Γηραιά Ήπειρο. Η αιτία σύμφωνα με τους μελετητές του ΚΑΠΕ είναι ότι το κόστος εγκατάστασης του ηλιακού κλιματισμού είναι ακόμα υψηλό- και πάντως μη συγκρίσιμο με το κόστος των συμβατικών κλιματιστικών μηχανημάτων. «Όμως η απόσβεση έρχεται γρήγορα», αισιοδοξεί ο κ. Νομικός.
Ο ηλιακός κλιματισμός μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε κτίριο στην Αθήνα, ανεξαρτήτως μεγέθους, ηλικίας, αρχιτεκτονικής δομής. Το κόστος για ένα κεντρικό ηλιακό σύστημα αυτού του είδους αρχίζει από τα 200 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, σύμφωνα τουλάχιστον με τους υπολογισμούς της Greenpeace.

Θερμότητα από το υπέδαφος

 

 

Τι είναι μεγαλείο?

 

 

Τί είναι μεγαλείο; Ποιός μπορεί να θεωρηθεί μεγαλειώδης αν όχι αυτός που τραβάει το βλέμμα και την ψυχή μαζί των άλλων, αν όχι αυτός που μπορεί και προκαλεί μαζικές συγκινήσεις και ελέγχει τις εναλλαγές των συναισθημάτων του “κοινού” του;

 

 

 

Αν όχι αυτός που με χάρη “ξεδιπλώνει” τη “ροή” του…

 

… νικάει τη βαρύτητα σε όλες της τις εκφάνσεις γύρω του…

 

… δημιουργεί παραισθήσεις και αναδημιουργεί προσλαμβάνουσες…

 

… “στίβει” αισθήσεις και “χτίζει” νέες…

 

 … απεμπολεί τον κάματο και τον μετατρέπει σε ομορφιά…

 

 … ανακαλύπτει νέες προοπτικές της αλήθειας και τις καταθέτει…

 

 … υπερπηδά μονίμως εαυτόν και κατακτά συνειδήσεις…

 

… μετατρέπει το πάθος σε δημιουργία…

 

… αντιστέκεται στα στερεότυπα μοτίβα και εμπνέει για νέους δρόμους σκέψης και συναίσθησης…

 

Αυτοί είναι οι μεγαλειώδεις άνδρες και γυναίκες των ονείρων μου. Μου προκαλούν θαυμασμό και δέος. Δηλώνω φανατικός οπαδός των προσπαθειών τους και δηλώνω ότι θα τους ακολουθώ και θα τους παρακολουθώ όσο ακόμα έχω την πολυτέλεια του χρόνου να διαθέσω. Για μένα αυτή είναι η ύψιστη, ευγενέστερη, ομορφότερη τέχνη.

 

Alive!

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σαν ροκ συγκρόοοοτημαααα!!!

Έχει πέσει πολλή δουλειά κι από το γραφείο δυσκολεύομαι να τηρώ το αγαπημένο μου ημερολόγιο όπως πριν… Κι όμως κάθε μέρα σκέφτομαι τόσα και τόσα που θέλω να γράψω και βάζω τον εαυτό μου να τα θυμάμαι μέχρι το σαββατοκύριακο για τη “μαζική παραγωγή”, αλλά ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι (διότι πλέον ΔΕΝ υπάρχουν άλλες εποχές, πρέπει να το παραδεχτούμε), τι να σου κάνει;;;

Well, oh well… Θα κάνω ό,τι μπορώ… κι ό,τι θυμάμαι από το χάος της εργάσιμης εβδομάδας…

 

Just one day…

Προχτές είδα σε DVD την ταινία “οι Ώρες”. Μου άρεσαν πολλά στην ταινία. Δε θα αναλύσω όμως τα της ταινίας. Θα αφήσω τα δάχτυλά μου να γράψουν ελεύθερα σκέψεις και συναισθήματα που αποκόμισα και που μετά την παρακολούθηση της ταινίας βρήκαν λεκτικό ή περιγραφικό έρεισμα:

“I remember one morning getting up at dawn, there was such a sense of possibility. You know, that feeling? And I remember thinking to myself: So, this is the beginning of happiness. This is where it starts. And of course there will always be more. It never occurred to me it wasn’t the beginning. It was happiness. It was the moment. Right then.”

Απλώνω το χέρι μου κι έχω πλέον ό,τι έχω λαχταρήσει στη ζωή μου: ένα ζεστό σπίτι, μία αξιοπρεπή δουλειά με ενδιαφέρον αντικείμενο, χρήματα όσα χρειάζομαι για να διαβιώ όπως θέλω, έναν υπέροχο άνθρωπο δίπλα μου να με συναρπάζει κάθε μέρα,  υγεία μέσα μου και γύρω μου, αγάπη από και προς πρόσωπα, αναγνώριση… Σιγά-σιγά θα έρθουν και οι απόγονοι, ελπίζω… Εν ολίγοις ζω την ευτυχία κάθε μέρα, κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μου κι ακόμα κι όταν κάποτε τα πέρναγα δύσκολα κι είχα σκοτούρες άσχημες, η καθημερινότητα αυτή, το λεπτό προς λεπτό με έσωζε. Αντιμετώπιζα τη δυσκολία βήμα-βήμα, στιγμή προς στιγμή και σε κάθε στιγμή που ανάσαινα ευτυχούσα που ανάσαινα. Δεν είναι το ξεκίνημα, δεν αυταπατώμαι, είναι η στιγμή και ενδεχομένως δε θα είναι για πάντα. Αλλά, να, αυτή τη στιγμή είμαι τόσο ευτυχισμένη που αισθάνομαι ότι θέλω να παγώσω το χρόνο και να μείνω για πάντα εδώ: σε αυτό το ζεστό και άνετο μέρος, χωρίς φανφάρες και πολυτέλειες, αυτό το πολύ cozy μέρος που το ονομάζω “ζωή μου” επί του παρόντος. Αλλά αυτό δε γίνεται. Και πρέπει μοιρολατρικά να δεχθώ ότι κάποια από αυτά που με ευτυχίζουν αυτή τη στιγμή είτε θα φθίνουν, είτε θα εξαφανιστούν για λίγο ή πολύ. Και κάποιες φορές που κάτι στραβώνει κοιτάω γύρω μου και θέλω να κλείσω τα μάτια και να τα ξανακάνω όλα όπως πριν. Μήπως όμως αυτό είναι μάταιο; Μήπως δεν είναι καλό; Γιατί με το που στραβώνει κάτι, με πιάνει μια μικρή απελπισία; Γιατί λοιπόν στην ταινία 2 από τις 3 γυναίκες οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία (είτε με ατελέσφορη είτε με συντελεσμένη απόπειρα); Μήπως είχαν εξαρτήσει τη δική τους ευτυχία από ένα σωρό παραμέτρους, όπως εγώ τώρα, και με το που μία παράμετρος εξαφανιζόταν έχαναν τον έλεγχο; Γιατί μία γυναίκα να θεωρεί την εικόνα της τέλειας ευτυχίας που ζει θάνατο, όπως στην ταινία; Μήπως έχει να κάνει ότι αυτή η flat line συνεχούς αρμονίας δεν είναι κάτι καλό; Είναι κακό δηλαδή; Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω σκεφτεί - παλαιότερα - ότι δε θέλω να ζω έτσι, δε σημαίνει όμως ότι δε θέλω να ζω… ή μήπως ναι; Μήπως τελικά κάτι που θεωρώ αδιανόητο δεν είναι τόσο μακρυά από τον ψυχισμό μίας γυναικείας καθημερινότητας; Βρε, τι είναι αυτά που λέω; Αχάριστη θα είμαι! Αφού έχω όλα όσα θέλω, όλα, χωρίς πολλά, όμως όλα! Γιατί να κάνω που και που σκέψεις μαύρες χωρίς λόγο; Γιατί να προδικάζω ότι στη ζωή μου θα υπάρξουν και προβλήματα; Έχει νόημα; Μήπως το μυαλό μου κάνει αδιάκοπους κύκλους και πρέπει απλώς να “σβήσω” το διακόπτη όποτε κάνω τέτοιες υπαρξιακές σκέψεις; Ίσως!

A woman’s whole life in a single day. Just one day. And in that day her whole life. Virginia Woolf

 

 

Περί τραμπουκισμών, θρασυδειλίας κι άλλων τέτοιων χωρατών…

Αληθινό επεισόδιο:
Τις προάλλες τρέχω να πάω σ’ενα ραντεβού με το αυτοκίνητο. Εκεί που οδηγούσα ήρεμη κι ωραία (ναι, είχα βάλει τα καλά μου και το υφάκι το tres serieuse, ήταν ένα επαγγελματικό σοβαρό ραντεβού, έκανα και πρόβες … ) γυρνάω δίπλα μου στο φανάρι μετά το Μέγαρο Μουσικής και βλέπω έναν  κ. Ζητά να συνομιλεί ήρεμα κι ωραία κι αυτός με παραδιπλανό μου παπακο-φόρο, ο οποίος όμως δεν φορούσε το κράνος του εκεί όπου θα έπρεπε (κάτι λάθος του είχαν πει του παιδιού όταν το αγόραζε και το πέρασε για περικάρπιο). Πάντως το κλίμα ήταν καλό, το παιδί προφανώς είχε παραδεχτεί το λάθος του και ήταν έτοιμο να ακολουθήσει τον κ. Ζητά στην άκρη του δρόμου για το παρασύνθημα (ωχ). Καθώς οι ως άνω κύριοι ευρίσκονταν εξ αριστερών μου, τους άφησα χώρο και πέρασαν εκ δεξιών μου μόλις άνοιξε το φανάρι. Ήρεμα κι ωραία ΠΑΝΤΑ. Ακολουθώντας τη δεξιά λωρίδα του δρόμου εγώ συνέχισα ευθεία, για την ακρίβεια ψιλογκάζωσα (για μένα η λέξη ΓΚΑΖΩΜΑ είναι overstatement αλήθεια, δεν είμαι των μεγάλων ταχυτήτων οφείλω να το υπογραμμίσω) για να συνεχίσω στη Βασ. Σοφίας με κατεύθυνση Σύνταγμα.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποιώ τυπάκο με μηχανή που μου τη βγαίνει από δεξιότερα, χώνεται μπροστά μου και κάνοντας πολύ αργά οχτάρια συνέχισε να παρακολουθεί τη στιχομυθία του κ. Ζητά με τον κ. Ακρανίωτο. Πολύ ευγενικά, όσο μπορώ τουλάχιστον και χωρίς καμία διάθεση να του κάνω παρατήρηση που ΜΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ από δεξιά, κάνω ένα πολύ σύντομο κι ελαφρύ ΜΠΙΠ στον μπροστινό μου μηχανόβιο (φλώρο, μη φανταστείτε κανέναν easy rider). Γυρνάει πίσω με κοιτάει και μου λέει: Τί θες; Και του απαντάω όσο πιο ήρεμα μπορώ: Άντε, προχώρα (γιατί ο δρόμος είναι άδειος τελείως κι εγώ θ’αργήσω…). Απάντηση τυπάκου: Άει γαμ…. (το ‘πε όλο, εγώ κωλύομαι να το γράψω ως έχει). Εκεί άρχισα να το χάνω… Αντευχήθηκα κι εγώ ομοίως (το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω) όχι στα λόγια (γιατί δε μου το επιτρέπει η ανατροφή μου, όχι…. εδώ γελάνε αλλά τέλος πάντων) αλλά με χειρονομία και συνέχισα το δρόμο μου.

Ο φλώρος με τη μηχανή από ότι φαίνεται δε γούσταρε το ανταποδοτικό κλίμα, γιατί προφανώς έχει συνηθίσει να έχει τον τελευταίο λόγο ακόμα κι όταν έχει ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ άδικο και σίγουρα όταν ο συνομιλητής είναι γένους θηλυκού που δε δείχνει διαθέτει τον τσαμπουκά της Λιάνας Κανέλλη (αχ ρε Λιάνα να σε είχα συνοδηγό!!!) , άρχισε να με καταδιώκει με μανία. Καθότι η Βασ. Σοφίας είχε πυκνή ροή και κάθε τρεις και λίγο ήμουν σταμάτα-ξεκίνα, ο αχαρακτήριστος τυπάκος σε μία παράκρουση μεγάλης ανδρείας και γενναιότητας θεώρησε σκόπιμο να έρχεται συνεχώς γύρω μου, από όλες τις μεριές και να μου κοπανάει δυνατά το αυτοκίνητο ξεστομίζοντας ό,τι ο μπαμπάς του κι η μαμά του ΔΕΝ θα ήθελαν να τον ακούνε να ξεστομίζει. Αυτό συνέβαινε συνεχώς από το ύψος του Χίλτον έως και την Ηρώδου Αττικού. Είχαμε γίνει ο περίγελος του κατά τ’άλλα γκρίζου κέντρου της πόλης.

Σε μία φάση δεν άντεξα κι άνοιξα το παράθυρο:
-Δε μου λες; Είσαι πολύ άντρας τώρα εσύ;
- Εσύ είσαι πατσαβούρα, να πας να βάλεις το δαχτυλό σου….. (δεν το λέω όχι)
- Αν συνεχίσεις θα φωνάξω την αστυνομία μεγάλε, μην το παρατραβάς
- Όχι, ΕΓΩ θα φωνάξω την αστυνομία (κινητό στο χέρι)
- Σε παρακαλώ φώναξέ τη ΤΩΡΑ!!! Θα σε πάω μέσα ρε για εξύβριση, νταή άντρα, άει σιχτήρ!!! (τι την έχουμε τη νομική παιδεία και τους δικηγόρους στην οικογένεια)
- Κάνε μωρή δεξιά αν σου βαστάει, κάνε δεξιά, αλλά δεν έχεις αρχ….
- Εγώ βρε αρχ…. κατάμονο πού να τα βρω, θα μου τα δώσεις εσύ που έχεις;;; Έχε χάρη που εχω δουλειά

Και έκλεισα το παράθυρο και τον ψευτοπαληκαρά εκτός της εμβέλειάς μου, οπότε και με μία επιδεικτική γκαζιά εξαφανίστκηκε αφού κάτι πάλι είπε που μόνο εκείνον ικανοποίησε (αυτό λέγεται και αυτοϊκανοποίηση άλλως μ@λ@κία). Εκείνη τη στιγμή είχα γίνει τόσο έξαλλη που ήθελα να ήταν ένα μυρμήγκι να τον πατήσω και να τον λιώσω (που τι μου φταίνε κι αυτά τα ζωντανά;). Ήθελα να έχω ένα νερομπίστολο να του τη ρίξω στη μούρη του που την είχε κολλήσει στο παράθυρό μου και κοπανιόταν (καλά που αυτός φορούσε κράνος γιατί θα είχαμε τραύματα). Το τραγικό ήταν ότι δε φοβόταν ότι αν εγώ έκανα ένα ΤΣΑΦ λίγο με το αυτοκίνητό μου θα βρισκόταν κατάχαμα στη μέση της Βασ. Σοφίας χωρίς να το καταλάβει, αλλά βλέπεις κάτι τέτοιοι τύποι στους ακίνδυνους βρίσκουν να τα χώνουν και να κάνουν επίδειξη της ευγενούς ανδρείας που τους διακατέχει.

Αυτούς τους τύπους τους συναντάμε συχνά στη ζωή μας. Καταρχάς κάθε αξιοπρεπές σχολείο διαθέτει από έναν τουλάχιστον σε κάθε τάξη. Είχα κι εγώ έναν στην τάξη μου, που επειδή ήμουν καλή και επιμελής μαθήτρια (όχι δεν θα απολογηθώ!!!)  έλεγε διάφορα την ώρα που έλεγα το μάθημα. Ώσπου μια μέρα, καθώς είχα σηκώσει το χέρι μου, κάτι να πω πάλι προφανώς, μου είπε το κλασικό γι’αυτόν:
- Τι θες πάλι;
- Κακά μου, του απαντάω… 
Τον αποστόμωσα, δεν το περίμενε! Ένα αβίαστο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του κι έκτοτε δε με ξαναενόχλησε.
Μεγαλώνοντας, κι ενώ νομίζεις ότι οι άνθρωποι με την ηλικία ωριμάζουν και σκέφτονται πιο λογικά, οι εμφανίσεις τέτοιων τύπων σε εκπλήσσουν πολύ δυσάρεστα. Για εμάς τις γυναίκες οδηγούς τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Και καλή οδηγός να είσαι το μπελά σου θα τονε βρεις, ναι, γιατί είναι της μοίρας σου το γραμμένο κάθε παπ… που θα κάνει ο άλλος, πρέπει να τη φορτωθείς εσύ, ναι, γιατί φαίνεσαι πιο αδύναμη και λιγότερο διεκδικητική και ….και…. τέλος πάντω είσαι γυναίκα και τράβα πλύνε κάνα πιάτο…

Κάτω οι τραμπούκοι, κάτω οι θρασύδειλοι, κάτω οι ρεμαλο-γκόμενοι και, σόρρυ κιόλας αλλά, ΑΜΑΝ ΠΙΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ!!!

ΟΥΦ!

 

Κιθαρίστας ή Ντράμερ;

Ο τίτλος είναι φυσικά παραπλανητικός!!! Και δεν αφορά άμεσα το ερώτημα που μου ετέθη από τη Ρενάτα, κατόπιν παρότρυνσης της Ζουζούνας, όμως εγώ βρίσκω μία ομοιότητα στο δίλημμα…. Και θα εξηγήσω:

Ως γνωστόν, κάθε υπερ-ήρωας που σέβεται τον εαυτό του και θέλει να κρέμεται η φάτσα του στο ΠΑΝΘΕΟΝ των παιδικών ονείρων οφείλει, το δίχως άλλο, να διαθέτει, πέραν των υπερ-δυνάμεών του, της γενναιότητάς του και της αφοσίωσής του στο καλό της κοινωνίας,  και μία πιο γήινη, ταπεινή, καθημερινή υπόσταση, δια μέσου της οποίας διατηρεί τη σχέση του με την πραγματικότητα και “αφουγκράζεται” καλύτερα τις “ανάγκες του κόσμου” που καλείται τις “άλλες” ώρες να υπηρετεί.

Η Ρενάτα με έβαλε να διαλέξω μεταξύ των δύο υποστάσεων του Ζορρό - δηλαδή να διαλέξω μεταξύ του μαυροφορεμένου ξιφο-μασκοφόρου και του “πρωινού του κουστουμιού”, την προσωπικότητα του Ντον Ντιέγκο. Αντίστοιχα θα μπορούσε η επιλογή να αφορά τον Σούπερμαν και τον Κλάρκ Κεντ, τον Μπάτμαν και τον Μπρους Γουέιν ή ακόμα και τον Άγιο και τον Σάιμον Τέμπλαρ (ναι, εγώ αυτόν τον θυμάμαι, εσείς;).

Και απαντώ: Εμένα πάντα μου άρεσαν αυτοί οι τύποι, οι σεμνοί και ταπεινοί, οι καθημερινοί, οι ντροπαλοί ή ευγενέστατοι (κατά περίπτωση) που μέσα τους, πολύ βαθιά μέσα τους, χωρίς να το δείχνουν καθόλου, κρύβουν την ψυχική δύναμη ενός υπερ-ήρωα… Συνεπώς Ντον Ντιέγκο και ξερό ψωμί: λίγο αλαζόνας, υπερ-κομψος, τεχνίτης καλός στο ξίφος (όχι σαν τον Ζορρό, αλλά μου φτάνει), διανοούμενος … εκεί είμαι εγώ! Δεν έχω ανάγκη τον υπερ-ήρωα, τα καταφερνω και μόνη μου!!! Τι θέλω η καημενούλα; Τι; SYNTROFIKOTHTA: Λίγη τρυφεράδα, λίγο ξεμυάλισμα με ποίηση και γλυκά λόγια, γενναιότητα ψυχής (μα ποιός δεν το θέλει αυτό;), σεβασμό, έλλειψη βίας κ.α. Τι να τον κάνω τον κ. Kiss and Now-you-see-me-now-you-don’t που είναι ο Ζορρό; Τι κι αν είναι σούπερ δυνατός, τι κι αν είναι ατσίδας στο να απονείμει δικαιοσύνη, τι κι αν τον τρέμουν;;; Τι να τον κάνω έτσι εγώ τον άντρα;;; Τα κάνω και μόνη μου όταν χρειαστεί :)  εμ… όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου σαφώς, αλλά μπορώ! Τι θέμα είναι να πορεύεσαι μαζί με έναν άλλο άνθρωπο και να υπάρχει η ισορροπία κι εγώ τον θέλω εκλεπτυσμένο τον ισορροπιστή μου. Πρώτα η γαλήνη της ψυχής και μετά οι ταρζανιές

Φυσικά έτσι είμαι εγώ, νομίζω ότι μπορώ να βρω τη δύναμη για πολλά αν χρειαστεί, θα μου πεις, κούνια που με κούναγε, αλλά τι να κάνω; Έτσι είμαι!

Σκεφτόμενη λοιπόν το δίλημμα Ζορρό vs Ντον Ντιέγκο, μου ήρθε στο μυαλό το τραγουδάκι “Κιθαρίστας ή ντράμερ” γιατί κι αυτό εκεί καταλήγει: Να δημιουργείς μια μελωδία, να κινείσαι με χάρη ανάμεσα στα ακόρντα ή να δίνεις ένα δυνατό, ξεσηκωτικό και βασικό ρυθμό; Προτιμώ να έχω τον κιθαρίστα δίπλα μου, ναι μεν δεν είναι τόσο έντονος αλλά λίγο λίγο, σιγά-σιγά, ακόμα και με μουσική δωματίου δημιουργεί γλυκειές και υπότονες αλλά συμπαγείς συγκινήσεις!

Έτσι απαντώ και στο δίλημμα του Γιάννη Γιοκαρίνη (το μουσικό θέμα ευγενική χορηγία της Γλυκοπατατονατασσακι ή απλώς Νατασσάκι) :

Δε μου λες, αν σε ρώταγα τώρα να μου πεις
τι θέλεις να γίνεις περισσότερο

Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ

Τι θα απαντούσες, τι θα απαντούσες
τι θα απαντούσες

Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ

Καλά, δε σου λέω να πας να μάθεις κανά πνευστό
Πράμα που θα ‘ταν πιο καλύτερο δηλαδή
γιατί θα ‘κανες εύκολα στρατό
Εγώ σου λέω ποιο απ’ τα δυο

Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ

Ούτε σου λέω να πα να μάθεις πιάνο
Να γίνεις ο Ντικ Τζαρ ξέρω ‘γω
ή ο Τσικ Κορία
Εγώ σου βάζω αυτό το απλό διλημματάκι

Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ

Κοίταξε να δεις, δεν είναι ερώτηση αυτή
τι γουστάρουν περισσότερο οι γκόμενες

Γίνε εσύ καλός και μη σε νοιάζει
δε μου απάντησες όμως,
δε μου απάντησες όμως
δε μου απάντησες όμως

Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ