τα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτέλειου


τα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτέλειου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:
Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.
Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.
Ενδεικτικά…
-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να ” ξετινάξει” μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece

Μαζί σου!!! (για το “ουάου” όμως δεν υπόσχομαι!)

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου “εγώ”.

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Κώστας Βαξεβάνης

New, improved and mommy-friendly

Whoever needs to see what I’m up to on a more regular basis and is interested in Mommy stuff et alia, I’m also here

It’s new, improved and mainly english-speaking.

Κράτησα το παρόν μπλόγκ για σιχτηρίσματα της καθημερινότητας, για το άχτι μου βρε brother, ο καιρός γαρ το επιτάσσει. Όπως τον παλιό καλό καιρό (τα σιτχτηρίσματα… μόνο). Ελληνιστί, κυρίως. Όποιος αντέχει ας κοπιάσει :)

Κάποια Αθηναία μήπως ενδιαφέρεται?

Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Λάτρεψα το σχήμα και το χρώμα της. Ήταν πλήρως εξοπλισμένη, τι καλά, και την ερωτεύτηκα με το που την είδα… την ερωτεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν κάθισα τον ταλαιπωρημένο μου κορμί στην τόσο άνετη σέλα (με τζελ παρακαλώ) και ξεκούρασα τα χέρια μου στο τιμόνι που διαθέτει και palms-rests! Αυτό το ποδήλατο είναι μία ΚΟΥΚΛΑ. Και δεν είναι μόνο φάτε-μάτια-ψάρια… Έχει ανάρτηση στη μπροστινή ρόδα και ανάρτηση ενσωματωμένη κάτω από τη σέλα. Είναι ολοκληρωμένη η κούκλα μας… έχει ό,τι χρειάζεται: σχάρα, δυναμό, λασπωτήρες και είναι η καημενούλα μου ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΑ αφού την αγόρασα λίγο πριν συνειδητοποιήσω ότι ήμουν έγκυος και άρα δεν την πολυκαβάλησα.

Δυστυχώς μένω σε μία ανηφορική περιοχή συνεπώς ένα “υβριδιάκι” είναι πιο χρήσιμο και πρακτικό από ένα αμιγώς ποδήλατο πόλης. Οπότε με πολύ βαριά καρδιά αποχωρίζομαι αυτό το έργο τέχνης (μα για κοίτα το….), τη Νένα μου, και έχω αρχίσει και κοιτώ για πιο ποταπά και συνηθισμένα ποδήλατα (αχ, η ανάγκη βλέπεις) προκειμένου να μπορώ να το οδηγώ μαζί με το μωρό μου μέχρι την τοπική αγορά ή μέχρι τη γιαγιά.

Παρακαλώ προωθήστε σε περίπτωση που ξέρετε κάπιοιον ότι ενδιαφέρεται!

The LLL Bazaar Craft Challenge: Days 3-4

Days 3 and 4 were tough.

I so seems that I had forgotten how to make the Hobo Cinch and the instructions in the book were far from helpful. I remember being puzzled before but somehow my gut feeling drove me to the right direction. Not the case this time!!!So, Day 3 was devoted to a project called “the Bridge of Arta“:  I had to take apart and restitch the first bag at least 5 times… Trial and error, trial and error, trial and error etc. So tiring, so disappointing… It took me so long to make this one bag and so much of the supplies it was unreal! I didn’t give up though, the moment I finished it, correctly I congratulated myself and smiled. Now things would be much easier.

Day 4 was more productive, certainly more productive. Having cut and burnt my left hand (minor wounds but rather annoying – ouch-) I made two and a half of those little devils! Plus I went to my supplier to get my self-healing cutting mat… healed from the wounds of the move, and some strings for the Sandwitch Wraps which will come next, after I’m done with the Hobo Cinches… Yet it so seems that I won’t be completely done with the Hobos for you see, today I just realised that my cotton webbing supplier for the straps (the only one I had found carrying this cotton webbing) was out of business!!! One more victim of the Greek economic crisis. I couldn’t believe it. First the phone numbers didn’t work, then I asked my sewing supplier whether she knew anything about it and she said: “Oh the Mentis? Closed up a while ago”!! How could this be?? I was there discussing “belts” like 2 months ago!!! I couldn’t believe it so I had hubby stop by, on the way home from work to check out the spot. Hubby verified: Mentis was nowhere to be found on Romvis st. ***Shocking***

Somehow, this revelation made me realise that whatever is going on around me is pretty damn real and shit happens out of the blue and this gave me a big push of determination to sit my arse down and do more work. Thankfully my little angels were quiet enough and did not distract me as much as they would at other times.

I’m putting my heart and soul in this, I really need this to come out well, I need to show myself I can do this with full power and determination. It’s a bet with myself, a tiny window to the future and the best part of all, days and nights devoted to my most creative hobby!

My home starts to feel more homy!

Aaaaand it’s official. For some odd reason, perhaps the fact that I am getting more familiar with the new living space, this new house starts to feel more homy to me.

A week ago, when hubby had to attend a birthday party and we had no baby-sitter, I decided to stay home and make the most of it. I watched a film (the “Social Network” to be exact) over organic pizza and spiroulina spaghetti (I ate a little of both, not whole portions I promise, haha) which I adore. I made a special comfy corner in the living room, dimmed the lights and watched the movie on my laptop. I was as happy as ever. The next evening I did the same (although hubby was there reading) warmed up the pizza and spiroulina spaghetti left-overs and enjoyed them over “The King’s Speech”, another very good movie. So it so seems that I have found my favorite corner of the house. Film-watching is for me the best way to “bond” with a home-setting (be it a proper house, a hotel room, a vacations site etc), it’s ME-time and I get in the “comfy-mode” like a kitten: I move around to find the best spot, create light ambiance and enjoy sips of my favorite beverages or snacks.

The other day, two door screens were added. They are pliable screens and allow for the garden doors to be open, let the breeze come in keeping out any tiny flying bugs. That made the living room looking even cuter for some reason and neater. I’m seriously thinking of adding a “favorite home features” in my post categories and these pliable screens are going to be the first to capture!

Today was a lazy day. It was the day after my nameday, which meant it was quiter and with all the positive energy from friends’ wishes in the air. Ilias woke up first, took the babies down and let me have a small portion of laziness on a Sunday morning. I love the light reflecting on my bedroom terracota-painted-wall. I kept staring around while yawining. When I finally got up I realised that my little girl had geared up for “school” and that daddy was homeschooling her on the alphabet. That was so cute! She was wearing her favorite Hello Kitty school bag on her shoulders and was damn serious about learning. He was teaching her how to distinguish the letters of our initials (I, S, M and F) Then they hopped off on the couch, took her “pc” (Disney Princess Laptop, her Nona’s present a while ago) and actually used it for the first time ever (the tasks are for 4+ years) and played the “Left-Right” game, dinstinguishing between letters from numbers. She didn’t do too bad. I was quite surprised.

Princess PC

I caught myself smiling happily and peacefully. Then I looked around…

Cherry Plum toenails

Indeed this house was becoming HOME :)

Nameday Resolutions:

Today is my nameday. For those not familiar with the term it’s the celebration of the Saint whose name we’ve taken after. So, on the 15th of August, for instance, it’s the nameday for all Marias, Marios etc. The 17th of September it’s the namedays for anyone named Sophia, Agapi, Pisti or Elpida (these names all mean something, respectively: wisdom, love, faith and hope).

It’s always a happy time, a nameday is easily remembered by people as they are marked on our calendars (while birthdays are definitely more private celebrations). On this day I keep counting my blessings on how many people actually care enough to give a call or send a cute text with nameday wishes. Lately, with the introduction of Facebook in my life this has gone over the top. A little celebration with every means of communication possible. That’s so heartwarming!

This time I made clear in my head decisions I had taken within the last year from time to time and wrote them down as Nameday Resolutions:

1) Try to have a cheery disposition even on “less sunny” days.
2) Try to fix time to do crafts with my babies
3) Try to remember that hubby needs cuddles too
4) Homeschool babies in fields of my knowledge: Music and english for starters for both. I even made a committment with my friend to have a fixed date every week to listen to music, play music games and speak English only with our youngsters over tea and cookies. Can’t wait for the “homeschool” year to begin :)
5) Make time for more creative sewing and crafting
6) Commit more seriously on blogging since I enjoy it so much and it’s a good “diary” to record my thoughts and feelings at given times
7) Help as many new mothers as possible, contribute to make BirthVoice larger and more popular
8 ) Attract more public attention to breastfeeding with LLL campaigns in areas of the city where women are less educated and more easily persuaded to go the “commercial way”
9) Economise by DYI-ing whatever I know how-to and make home a personalised “OUR” place
10) Embrace beauty around me and start to bring this to my appearance: wear items that I really love, wear pieces that fit my body-type and style, cute stuff from my closet (no new buys, just repurposing if need be). I recently realised the positive effect on hubby and babies when I look and feel good.

The LLL Bazaar Craft Challenge, Days 1-2

This slideshow requires JavaScript.

The first days of my commitment to meet the La Leche League Craft Challenge, was devoted to a lot of thinking (yeah, it takes time… believe me!) on where I should focus my efforts – meaning what kind of bags and why – , number of pieces which I am realistically able to produce in a few days time and which of my stash fabrics to use.

So I decided to go with Lunch Bags because I’ve already made a few and so I’m more confident in making under pressure, I know the drill and can predict how much time is needed. So, I’m going with the Sandwich Wrap and the Hobo Cinch found in my all time favorite sewing book. Plus I’m going to be able to use my laminated cotton fabrics which I just love :)

First challenge: I had to make space, or should I put it, invent a desk to do all the work on (as said before my craft desk is currently taken by a bulky old-school TV). I took out of the storage my Ikea Lak table which is easily put together and easily taken apart (just screw on the 4 legs and … voila!). That was solved in a minute so no excuses, I had to put my little tush down to work right away…

So, I took my favorite china platter and used it as a pattern for the Sandwich Wraps which need to be cut in oval shapes. That was pretty easy cause my platter is perfect for this job and heavy enough to keep the fabric in place while tracing (and trust me with my cutting mat – the one and only casualty of moving to the new house – gone to the “fixers” it’s pretty damn hard to trace on the Lak surface, seeing it’s so slippery that the fabric will actually fold to ruffles when traced with a marker). I decided to make 8 Sandwich Wraps and that’s as much fabric as I could actually cut while Philippe was napping. Please note that since it had been a while since I last cut fabric and with the temporary loss of my cutting mat I decided not to risk it and cut each of the 16 pieces one-by-one and not pinned together in piles of  multiple fabrics. So, no saving time from there but hey, I had to be on the safe side.

Then I had to make a pattern for my Hobo Cinch. So I took some cardboard from an Ikea packaging I had in the back yard and cut it out to the dimensions needed for the Cinch. I decided to make 4 Cinches and keep some fabric in case I had eventually time to make more. This necessitated 24 pieces of fabric to be cut which was a bit more time consuming but pretty easy with my cardboard pattern.

In the end I ironed them all with the help of Marysa, who volunteered to hand me out the pieces of fabric graciously one by one to be ironed :)

The fabrics I picked out are all 100% cotton, some of them repurposed shirts and PVA-PVC free laminated cotton which I got from my supplier from Etsy, and which I adore cause it gives a bag structure and a hint of gleam and retro.

Second challenge: The closure in the reusable Sandwich Wrap is a dilemma for me. What should I do? The good old loop and button don’t satisfy my tastes…, velcro is out of the question cause it damages easily especially on an item deemed to be washed over and over everyday. I’m thinking strings for tying or a ribbon around the Wrap with a buttonhole and a button which looks cute here but then again it doesn’t permit the wrap to accommodate bulkier sandwiches… We’ll see … hmmmm, this needs a bit more brainstorming I guess…

Third challenge: Also I need to get some cotton webbing for the handles of the Hobo Cinch and the last time I checked, Gosh, it was so difficult to find downtown… first of all it was difficult to explain or translate to Greek suppliers… I ended up calling it a “belt” or “strap” to be understood. I have found this one supplier who had given me a sample, let’s pray she has more of it or she’ll get me some soon enough. I shouldn’t neglect calling her asap.

So, two days have been quite productive, I am proud that I actually found a few minutes of quiet time to devote to my project.

To be continued…

Sleep interruptions

After some 8 months of long stretches of sleep and utter happiness, Philippe has started to wake up at least twice every night.

It all started during our holidays on the island. Suddenly he started waking up in the middle of the night and crying out loud and no matter what I did, didn’t seem to console him. Thankfully the continuous cries didn’t last long, just a couple of days and thankfully during our vacation time but the interrupted sleep has stayed with us ever since.

When we came back from holidays we decided it was time for us to introduce Philippe to his own room. He was already 9 months old and sleeping on our bedside was becoming to all three of us a bit annoying. He was obviously annoyed by the sounds we would make when going to bed, past his bedtime as well as our reading flash-lights. In any case the plan was to take him to his own room earlier, when he was seven months old, at least that’s what we did with Marysa, back in the days and it had worked smoothly, but with the move to the new house and the constant change of scenery every now and then from traveling throughout August we wanted a smooth transition to the new situation. Hey, we even thought the reason why his sleep became interrupted was listening to us sleeping or doing stuff while he’s asleep. But it so seemed that wasn’t the case.

Unfortunately so his move to his own room coincided with two big milestones: the emergence of his first and second teeth and his newly found ability to pull himself up… Ahhh, the good old nights of sleeping soundly are gone… gone … gone… But I’ll manage. At least when he wakes up all I have to do is … get up (of course), run to him, give him a kiss and help him find his dummy and that’s all, he usually goes right back to sleep. Hey, today he even woke up to breastfeed as late as 7:00!!! Before that it was about 6:00 and sometimes he wouldn’t go back to sleep even while cuddling in the “big” bed with us.

Fingers crossed he’ll grow out of it soon, he’s usually such an easygoing baby.

C’mon Philippe, fais DoDo!

The LLL Bazaar craft challenge

My friend Laura, leader of La Leche League invited me to exhibit my work – or shoud I say recent craft obsession- at the LLL annual Bazaar due to take place on September 24th. And that’s an opportunity I don’t want to miss, lots of friendly faces to evaluate my skills. It’ll be fun!

It has been some months since I last picked up my beloved sewing machine to sew something. With the move to the new house and summer vacation my favorite hobby ritual was interrupted. For the time being my space is nothing but organised. My craft desk is currently “taken” by our bulky TV screen because that’s where the TV antenna is. Unless we get a new Plasma TV to hang on the living room wall (and make a new antenna outlet where it’s supposed to be placed) my craft desk will be unavailable.

Still I made a commitment to just start sewing tomorrow, wherever I can, whenever I can. I have less than two weeks to go and my personal bet is to make 5-6 bags and a few reusable sandwitch/snack wraps, whatever I presently feel comfortable with and does not require a whole load of cutting (that’s the trickiest part when your desk is literally “taken”).

So, I invite you to follow my progress, I’ll be posting details on the procedure and pace in the days to follow, that’ll keep me even more motivated :)

For the time being I have chosen my fabrics and I’m currently prewashing them and ironing them so they can be ready for cutting.

Let’s see what the near future will hod. I dare to say … I’m excited.


Previous Older Entries

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους



ask2use.com: ΕπιτρΏ?εται η αντιγραφή όλου του κειμΎ?ου
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η άδεια
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.